Vandaag is het weer zo’n dag. Al vlak na het wakker worden hoorde ik het in dit land zo vertrouwde geluid. Soms hard, dan weer rustig, hoge fluitende tonen die razend snel rond ons huis cirkelen. Gevolgd door momenten van stilte waarbij je alleen een zacht tikken tegen het raam hoort. Maar de stilte is misleidend. Van het ene op het andere moment stijgt het kabaal weer op uit de bosrand achter het huis. Gevolgd door het sissende en langzaam uitdovende geluid dat in de verte verdwijnt. Tijdens deze intervallen dringt eventjes het onverstoorbare lied van een in de tuin verblijvend roodborstje onze slaapkamer binnen. Maandagochtend.

Het is lente. Overal om ons heen wordt het leven weer wakker en toont zich aan de wereld. Als de regen een pauze inlast neem ik plaats op mijn tuinbankje en stuur mijn aandacht naar het kortstondige blauw boven mijn hoofd. De wind drijft een veld van wolken over het zachte lenteblauw, voortdurend van vorm en kleur veranderend. Volgens mij wordt iedereen erdoor geraakt en zoekt zijn of haar spiegel in dit spel van de natuur. Ik herinner me nog steeds de fascinatie die me als kind bezig hield. De dans van de wolken gaf ons enerzijds houvast maar aan de andere kant ook onzekerheid. Heel dubbel eigenlijk.

 

Wat is er gebeurd met mijn droom?

Het is lente. Het seizoen van het openbreken, van het op gang komen. Wat niet altijd zonder slag en stoot gaat.

Stel je eens voor: je hebt een droom. Misschien een droom waar je al jaren mee rondloopt en die op bepaalde momenten even weer haar kop opsteekt. In het dagelijkse leven besteedt je er niet zo veel aandacht aan, er zijn ‘belangrijkere dingen’ die je leven bepalen. Maar die droom blijft door je hoofd spoken. Heb jij het gevoel dat dat in de lente wat vaker gebeurt?Als alles om je heen aan het ontwaken is. Uit een diepe slaap. Misschien besef je ook dat je tijd nu toch eens rijp is voor het realiseren van die droom. Maar…..

Soms vliegt je droom door je bewustzijn, is zij er even en verdwijnt daarna weer in het onderbewuste. Het is een komen en gaan, je weet nooit wanneer je er weer op wordt geattendeerd. Het overvalt je. Je sleur wordt onderbroken. Je raakt in verwarring. Klopt die nou weer aan mijn deur? Het komt niet uit, het is er de tijd niet voor. Ik moet eerst mijn studie afmaken en er moet brood op de plank. De kinderen vragen om mijn aandacht……

 

Niet te lang laten pruttelen

Veel vrouwen vóór of rond de overgang worstelen hiermee. En helaas is het ook zo dat die dromen zo diep weggestopt zijn dat er nauwelijks een kans is dat zij ooit het daglicht zien.

Maar die dromen leven en laten van zich horen via soms onverklaarbare klachten. Hoofdpijn, PMS, geïrriteerd zijn. Ook verdriet en boosheid die wij vrouwen op onszelf richten of op degenen met wie wij ons dagelijks leven delen. Omwille van harmonie en rust proberen we te voldoen aan wat onze rol op dat moment is.

Een vulkaan kan jarenlang pruttelen, af een toe van zich laten horen, een vuurfonteintje uitspugen en dan weer tot rust komen. Vaak op onverwachte momenten is hij het pruttelen zat en schiet een vuurzee de lucht in. Iedereen raakt in paniek, probeert zo snel mogelijk het gebied te verlaten en het strategische denken is ver te zoeken.

 

Een rivier wil vrij kunnen stromen

In de Chinese geneeskunde hoort het strategische handelen tot de lever energie die vooral in de lente tot bloei komt. Een paardebloem ontwikkelt zich tot een paardebloem omdat er volgens een innerlijke strategie gehandeld wordt. Er is een plan (genetische informatie). Deze informatie is de basis. In de Chinese geneeskunde noemen wij het Jing. Jing is de energie die wij bij de conceptie van beide ouders mee krijgen en die een deel van onze ontwikkeling bepaalt. Naast deze stevige basis zijn wij onderhevig aan invloeden vanuit de wereld om ons heen die de basis moduleren. Leven is beweging en verandering. Nieuwe opties vragen steeds weer om nieuwe strategieën. De drijvende kracht is Qi, wat ook wel – voor het gemak – vertaalt wordt met levenskracht. Qi hoort vrij te kunnen stromen om zijnwerk te kunnen doen. Door stresssituaties in het leven kan Qi vast komen te zitten. De gebruikelijke strategie werkt niet meer. Daardoor kunnen wij ons machteloos voelen. Geen uitweg meer weten. Met de rug tegen de muur komen te staan.

We voelen ons als een vulkaan die op uitbarsten staat. De Chinezen noemen dit fenomeen lever Qi stagnatie. De leverenergie zit vast en daardoor is de soepelheid verdwenen uit ons lichaam, uit onze geest en onze emoties laten zich niet meer controleren. Zij gedragen zich als een lentewind die ineens opkomt, weer afzwakt, dan weer over het landschap raast en zonder mededogen ons dagelijks leven stuurt.

 

Waarom wij die droom nodig hebben

Vrouwen die in mijn praktijk komen voor de behandeling van overgangsklachten weten hier alles van. De opvlieger, het plotselinge zweten, de warmte die ineens over het gezicht heen glijdt, de stemmingswisselingen en de concentratiestoornissen op de meest ongepaste tijdstippen. Maar ook de doelloosheid, de nieuwe vragen naar de zin van ons leven die ons bewustzijn ‘verstoren’ geven aan dat de energie niet lekker stroomt.Veel van deze symptomen hebben een lever Qi stagnatie als oorzaak.

Toch zit er in de meeste gevallen nog een veel diepere laag achter. De droom die (nog) niet geleefd is. Deze droom dringt nu naar de oppervlakte en ontpopt zich als een ideale partner voor de stressmomenten in het dagelijkse leven. Samen vormen zij die vulkaan die te lang met moeite onderdrukt werd. Ons lichaam spreekt de taal en het zou goed zijn als we ernaar zouden willen luisteren.

Kijk naar je droom. Zoek haar op. Help haar een handje. Koester je droom. Want je droom is de leidraad voor jouw leven, het leven waarvoor je hier op aarde bent.

Laat je energie weer vrij stromen. En als je dat moeilijk vindt laat je dan een poosje bij de hand nemen door iemand die het ‘gereedschap’ heeft om jouw energie opnieuw in beweging te brengen. 

 

 

 

  • Sabine Klencke
    – Zhong Dao

 

 

Pin It on Pinterest

Share This